Jest sobota po południu. Tomek i Jonas siedzą w kawiarni w centrum Krakowa, a Jonas ma swój mały zeszyt i długopis. Przeczytaj dialog i odpowiedz na pytania.
Jonas:Cześć, Tomku. Dzięki za czas. Mam dzisiaj dużo pytań.
Tomek:Cześć. Jasne! Jaki jest temat?
Jonas:Język polski. Na kursie mamy teraz trudne lekcje. Słucham też ludzi na ulicy i piszę nowe słowa w zeszycie.
Tomek:Świetnie. Ile lekcji masz w tygodniu?
Jonas:Dwie lekcje. Na zajęciach znam już dużo słów. Nauczycielka mówi bardzo powoli. Na ulicy ludzie mówią inaczej.
Tomek:To prawda. Które słowo masz w zeszycie?
Jonas:To małe słowo „no”. Co znaczy „no”?
Tomek:Aha. To jest bardzo dobry temat.
Jonas:Słyszę je wszędzie. W sklepie, w tramwaju i u ciebie w domu. Ale nie rozumiem tego słowa.
Tomek:Dlaczego?
Jonas:W moim kraju, w Niemczech, a też w Austrii i po angielsku słowo „no” brzmi jak „nie”.
Tomek:No właśnie! Ale po polsku to słowo znaczy inaczej.
Jonas:Przepraszam, nie rozumiem. Możesz powtórzyć? Wolniej, proszę.
Tomek:Oczywiście. Po polsku „no” nie znaczy „nie”. „No” to często „tak”.
Jonas:Serio? „No” znaczy „tak”?
Tomek:Tak, w krótkiej odpowiedzi.
Jonas:Kiedy ludzie tak mówią? Masz jakiś przykład?
Tomek:Pewnie. Na przykład pytam cię: „Idziesz na kawę?”. A ty odpowiadasz: „No”.
Jonas:I to znaczy „tak”?
Tomek:Dokładnie tak.
Jonas:A dlaczego nie mówisz po prostu „tak”?
Tomek:Nie wiem. Polacy tak mówią. Czasami mówimy „no tak” albo „no jasne”.
Jonas:A kiedy słyszę „no” w całym zdaniu?
Tomek:Na przykład czekasz na autobus i mówisz: „No, jedzie już czy nie?”. Albo na koniec rozmowy mówisz do przyjaciela: „No to pa”.
Jonas:Aha. Czyli „no to pa” znaczy „do zobaczenia”?
Tomek:Tak.
Jonas:Jak to się pisze? N i O?
Tomek:Tak, tylko dwie litery. Co o tym myślisz?
Jonas:Na początku jest trudno, ale z przykładami jest już łatwo. W domu czytam zeszyt i powtarzam nowe słowa.
Tomek:No to super. Rozumiesz już teraz to słowo?
Jonas:No.